Geneza Powstania Okablowania Strukturalnego
Były to początki sieci komputerowych. Firmy posiadały na swoim wyposażeniu tylko jeden centralny komputer oraz kilka podłączonych do niego terminali. Sytuacja taka była związana z bardzo wysokimi kosztami samego sprzętu komputerowego oraz brakiem wyszkolonego personelu do obsługi urządzeń komputerowych. Terminale były najczęściej zlokalizowane dość blisko komputera centralnego, co było spowodowane tym, że kable używane do podłączania terminali były (w porównaniu ze stosowanymi obecnie) bardzo niskiej jakości. Dodatkowo do każdego systemu były dedykowane specjalne kable, pochodzące od producenta komputera, co utrudniało ich integrację.
2. Początki okablowania strukturalnego
Z czasem spadek cen systemów komputerowych, spowodował rozwój asortymentu i oprogramowania komputerowego, rozpowszechnienie się komputerów w różnych działach przedsiębiorstw. Zróżnicowanie protokołów transmisji i rodzajów stosowanych złącz dla każdego działu, pociągało za sobą konieczność użycia różnych typów okablowania łączącego jednostki centralne z terminalami. Rozwiązanie takie charakteryzowało się bardzo wysokimi kosztami instalacji, małą podatnością na modyfikacje oraz długim czasem naprawy w przypadku uszkodzenia.
Z czasem opracowany został sposób polegający na obsłudze prawie wszystkich systemów transmisji danych przy wykorzystaniu jednego rodzaju kabla. Początkowo jako medium transmisyjne stosowano kabel koncentryczny. Ostatecznie wybrano czteroparowy kabel miedziany, nieekranowany z parami skręconymi miedzy sobą tworząc splot norweski (UTP – z ang. Unshielded Twisted Pair).
Kabel UTP był kablem o bardzo wysokiej jakości, zwiększyły się znacznie odległości, na które można było przesyłać dane( w porównaniu do kabla koncentrycznego), a niewielki koszt kabla pozwalał na zainstalowanie o wiele większej ilości gniazd telekomunikacyjnych na większej przestrzeni, niż było to możliwe w systemach dedykowanych. Z czasem nieekranowany kabel UTP został wypierany przez ekranowany kabel FTP ( z ang. Foiled Twisted Pair) lub kable podwójnie ekranowane F/FTP (z ang. Foiled Foiled Twisted Pair) oraz S/FTP (z ang. Screened Foiled Twisted Pair). Innym problemem który pozostał było to, że w przypadku zmiany lokalizacji któregoś z terminali, koniecznością stawało się doprowadzenie nowych kabli do punktu, co wiązało się z dodatkowymi kosztami jak również powodowało zakłócenia w środowisku pracy.
Rozwiązaniem stał się system ACO Plus. Jedyne rozwiązanie, którego wydajność można skalować i rozbudowywać w zależności od swoich potrzeb. Uniwersalne zakończenie kabla, tzw 8 – pozycyjne złącze krawędziowe nie narzuca żadnych ograniczeń na pasmo przenoszenia pozwala w dowolnym czasie zmieniać interfejsy końcowe bez konieczności dokonywania zmian w rozszyciu kabla.
Rysunek 1. Rodzaje kabli; a) kabel F/FTP, b) kabel S/FTP
Projektowanie systemu ACO